Dag week 7!

Er is weer een week voorbij, wat gaat dat snel. Ik heb het gevoel alsof ik nog maar gisteren op de weegschaal bij Laura stond aan het einde van week zes. Nu had ik daadwerkelijk ook gisteren op de weegschaal bij Laura moeten staan, maar dat is niet gebeurd. Ik heb dus geen idee of ik ben afgevallen, maar ik heb het gevoel van niet: de M zit weer in de maand en hij slaat gemeen pijnlijk en hardnekkig toe. En daarnaast heb ik een oogontsteking. Zielig hè?

Ik ben momenteel bij mijn ouders, maar ik kon alleen maar in een warm bad liggen of in foetushouding in mijn bed met een warme kruik en een overdosis Ibuprofen achter de kiezen. Man, man, man wat doet zo'n dieet met je hormoonhuishouding zeg, alles is op hol geslagen. Officieel moet ik m'n pil nog twee dagen slikken voor de maand weer voorbij is, maar m'n lichaam luistert daar momenteel helemaal niet naar en gaat gewoon z'n eigen gang. Zo heb ik dus al extreme buikkrampen sinds afgelopen maandag en ze zijn nog steeds niet over. Het lijkt alsof ik weer veertien ben.

De vorige keer liet ik al weten dat ik van mezelf best mag eten wanneer the most wonderful time of the month is aangebroken. Anders is shaken, wat ik normaal best trek, echt een gigantische marteling. Dus ja, we zitten gewoon af en toe lekker aan een koekje. Eventjes.

Daarnaast ligt momenteel het hele huishouden overhoop: Max (mijn kleine neefje) logeert hier een paar dagen omdat mijn zus en haar vriend aan het verhuizen zijn naar Brussel. De hele dag blij zijn en springen bovenop louter shakes en buikkrampen klinkt als een soort kamikaze-actie. Dan maar een beetje extra energie. Wanneer alles weer op rolletjes loopt, haal ik de shakebeker wel weer uit de kast. We zijn tenslotte al lekker op weg: de teller stond vorige week zoals jullie weten op -11.5. Dat is fucking gaaf. Die -15 voor eind november haal ik dus echt zeker weten! En daar gaat het uiteindelijk om :-)