Bah, dag week 5, dag Belgrado!

Transient

Afgelopen paar dagen was ik bij m'n bestie in Belgrado. Het was fantastisch en überrelaxed, we hebben echt niets gedaan. Bijna niets. Ik was vijf jaar terug al eens vijf dagen in Belgrado geweest en dat is eigenlijk wel genoeg om de stad goed te verkennen. Enne, eerlijk is eerlijk: Belgrado is geen Parijs of Rome. Dit betekent overigens niet dat het geen heerlijke stad is, maar alle bezienswaardigheden hoefde ik eerlijk gezegd niet nog eens te zien.

Wat hebben we dan wel gedaan? Nou, eigenlijk hele vervelende snobistische dingen in some way. We leken wel een stel yuppen. We hebben een contemporaine kunstexpositie bezocht in een leegstaand industrieel pand en het was top. Het hele geheel begon met een bouwwerk van Lego waar ik natuurlijk alleen maar sceptisch over heb gedaan ("Dit kan baby Max ook"), maar het werd daarna een stuk beter. Daarnaast hebben we ook een foto-expositie van Helmut Newton gezien en hebben we vooral de top 10 van Tripadvisor afgewerkt qua restaurants.

Expositie "Disappearing Things" in het Belgrade City Museum. Prachtig pand, bijzondere kunst!

Die grote ramen, de lichtinval... Ik vond het pand misschien wel gaver dan de kunst

Dat laatste was echt het beste ooit. Je kunt zó goed eten in Belgrado voor zó weinig geld en dat maakt het extra leuk natuurlijk. In het eerdergenoemde Parijs of Rome moet je weken van te voren reserveren om een plekje te krijgen in een van de toprestaurants, in Belgrado hoeft dat niet. Het hoogtepunt van onze dag was dan ook: wat gaan we eten? De kwaliteit was superb en ik kon met gemak in alle restaurants "slank" doch heerlijk kiezen. Ik at o.a. kalkoen met een vijgen- en portsaus (bij Casa Nova, binnenkort als tip op de website!) en geroosterde eend met een sinaasappel-saffraansaus en preienkroketjes (bij Mala Fabrika, ook een tip binnenkort!). Zie de foto's voor mijn andere gekozen gerechten. Oi, oi, wat heb ik lekker gegeten.

Traditioneler kan bijna niet: ćevapčići. Ik was er al langer bekend mee en het is zo verrukkelijk: traditioneel gekruide lamsgehaktstaafjes, geserveerd met aardappeltjes en een shopskasalade. Bij het meest bizar ingerichte restaurant waar ik ooit ben geweest: Lorenzo & Kakalamba.

Grote nadeel is natuurlijk die weegschaal bij thuiskomst. En bij mij is dat nadeel extra heftig en deprimerend. Maar echt. Ik haat mijn metabolisme, maar dat is bekend. Vijf dagen Belgrado resulteert in bijna, ik durf het echt, écht bijna niet te zeggen en ik vind het zo verdrietig: bijna drie kilo erbij. Ik denk dat een groot deel (dat hoop ik althans!) vocht is: dit omdat ik normaal drie liter water op een dag drink en tijdens mijn dagen in Belgrado bleef steken op ongeveer een half per dag. Echt veel en veel en VEEL te weinig. Zo stom van me. Het eten kan het namelijk echt niet zijn geweest. Natuurlijk heb ik me niet helemaal aan het plan gehouden, maar ik ben zo bewust niet all the way gegaan. Geen alcohol gedronken en enkel als ultiem "zondigmoment" één keer een ijsje genomen bij een van de beste ijshuizen ter wereld: Moritz Eis. En daar heb ik geen spijt van.

Mijn eerste maaltijd was een kipsalade voor lunch bij Tezga. Lekker met rucola, tomaatjes, komkommer en harde geitenkaas, die ik grotendeels heb laten liggen om de calorieën, boo.

Moritz Eis heeft me positief verrast. Zoals jullie weten woonde ik in Rome en ik had niet verwacht dat ijs waar dan ook elders ter wereld me nog kon verrassen. Moritz did. Ik at hazelnootijs (en normaal HOU ik daar niet eens van, maar dit smaakte als Bon Bon Bloc maar dan écht goed) en witte chocoladeijs en ik smulde van elke hap.

Dus ok, wat nu? Gewoon weer verdergaan natuurlijk. Ik eet en drink weer lekker m'n repen en shakes en moet daar weer heel erg aan wennen. Ik hoop dat ik over een dag of twee, drie weer resultaat zie op de weegschaal en dat m'n vochtbalans weer goed is. Ik hoop zo dat het gewicht in vocht zit en niet in vet. Nogmaals, het kan niet van het eten komen, dat zou in mijn geval hooguit een kilo moeten betekenen, dus wat is het dan? De grote vragen des levens. Volgende week woensdag heb ik weer een afspraak bij Laura, hopelijk is de ellende dan weer hersteld. Feit blijft dat ik genoten heb van elke minuut van Belgrado en dat was deze week eigenlijk het belangrijkste. Nu dan maar extra goed m'n best doen. Ik ben goed begonnen vandaag: ik stond binnen een halfuur na het opstaan op de loopband in de sportschool. 

We can do it!